Αθωλογιο

2011-04-19T20:34:00.000-07:00

2011-04-19T20:23:00.000-07:00

DEN KSERO AN EXO KATHOLOU ANAGNOSTES.....
.................... ALLA THA ANARTISO SE LIGO KERO KENOURIA PRAGMATAKIA
.............................................................................

कई कई कई

2011-04-19T20:21:00.000-07:00

kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai kai

Amelie - J'y Suis Jamais Alle.

2011-04-19T20:20:00.000-07:00

Ο μικρος πριγκιπας

2010-03-31T08:11:00.000-07:00

Χείλια μίλια μακριά από την αγάπη, γύρο τίποτα. χείλια μίλια μακριά από παρέα. χείλια μίλια μακριά από τη μυρωδιά των λουλουδιών, από το ζεστό αεράκι που ακουμπά το πρόσωπο σου και σου θυμίζει ότι ζεις. κι αν είναι άνοιξη οι ευωδίες των λουλουδιών εξασθενούν στην έρημο της πόλης. και ένα γκρίζο τοπίο πληγώνει και την παραμικρή ελπίδα για ζωή. καλύτερα έτσι τι να την κάνεις μια ζωή χωρίς εποχές, χωρίς τη μυρωδιά των λουλουδιών που σου θυμίζει κάθε άνοιξη ότι υπάρχεις. ότι μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, τη να κάνεις μια ζωή μοναξιάς μέσα σε τόσο κόσμο που μοιάζουν σαν μηχανές κουρδισμένες χωρίς αισθήματα, χωρίς νόημα ουσιαστικής ζωής. ακόμα και η μελωδία από τα ηλιοτρόπια έχει χαθεί. χίλια μίλια μοναξιάς, κανείς πλέων δεν ακούει δεν νιώθει. η αισθήσεις και τα συναισθήματα είναι πολυάσχολα, όπως και η κάτοχοι τους. δεν έχουν χρόνο να γνωρίσουν να νιώσουν να μιλήσουν η να αισθανθούν. λυπάμαι για το αεράκι της άνοιξης. τη μυρωδιά των λουλουδιών, για τα όμορφα ηλιοβασιλέματα. λυπάμαι ακόμα που δεν έχω να αποχαιρετίσω κανένα αντίο.

2009-07-08T10:07:00.000-07:00

2009-04-27T20:06:00.001-07:00

Youkali
Ανέβηκε από 0emile

---------------ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΕΙΑ---------------

2009-04-27T10:44:00.000-07:00

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

2009-03-26T18:20:00.000-07:00

Ενα δευτερόλεπτο της στιγμής,
σε τύλιξα γύρω μου.
Μανδύας να γίνεις της διάφανης ψυχής μου.
Να καλύψεις το γυάλινο κορμί μου,
που μέσα του μόνο εσύ μπορείς να δείς,
Τα συναισθήματα μου.
και να δαμάσεις την καρδιά μέσα στο κορμί μου.
χωρίς να του επιφέρεις την παραμικρή ρωγμή.

καλιψα απο

2009-01-29T18:34:00.000-08:00

Παω να κλαψω στιν ακρι του δρομου που τρεχει το λουκι τις αποστασις .
Και γεμιζο τις τσεπες μου με αποτσιγαρα και μασιμενες τσιχλες.
Θα σου κανω δωρο μερικα αν μου χαρισις ένα χαστουκι .
Μουσκιδι από τη βροχη τις γης ανθιζο. Γυμνος στεκομε στι λεοφορο.
Στεκομε ορθιος ακομα στι μεσι του δρομου και πλιμιρα τα πεζοδρομια.
Από εροτες απλοσε το χερι και πιασε έναν .κανε τον δικοσου κατά δικοσου .απλοσε το χερι και πιασε έναν . και σκοτοσε τον και θρινισε τον και παρτου ένα τσιμπουκι για παριγορια.
Δως του μια γοπα να καπνισει.

ΦΥΛΑΚΗΣ ΦΥΛΑΚΗ

2009-01-21T15:34:00.000-08:00

Μέσα στην κάρδια μου είναι ένα κλουβί.
Η μήπως η κάρδια μου είναι κλουβί.
Ούτε μπαίνει ούτε βγαίνει κάνεις.
Η μορφή σου μόνο αιωρείται
και εσύ μικρέ μου τι φταις.
Πια μοίρα σού κληροδότησε
να τρέχουν από το μυαλό σου γράμματα.
Και εσύ μικρέ μου τι χρωστάς
στα δικά μου αισθήματα
να σταυρώνεσαι.
Στάζουν από τους καρπούς τον χεριών σου
πέτρες με ροδοπέταλα.
Και εσύ μικρέ μου τι ζητάς;
στις δίκες μου πληγές επιβεβαίωση.
Και εσύ μικρέ μου πως αντέχεις;.
Η μορφή του με βαραίνει.
Και εσύ μικρέ μου πως τολμάς
να μπαίνεις στο κλουβί μου.
Και εσύ μικρέ μου.
Μικρέ μου εσύ.

...................ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΣ...........................

2009-01-08T11:37:00.000-08:00

- με θυμάσαι;
+ Πως θα μπορούσα όχι.
- με νιώθεις;
+ αυτό έκανα πάντα, γιατί όχι τώρα.
- με πονάς;
+ ποτέ μου δεν το έκανα, τώρα γιατί ναι.
- μου κρατάς κακία;
+ θα ήθελα!. αν μπορούσα.
- με αγαπάς;
+ άθελα μου.
- γιατί είσαι εδώ!!
+ δεν είμαι εδώ. Ποτέ δεν ήμουν.
- τι θες απόψε;
+ ………..
+ με σκέπτεσαι;
- εμμονή στο μυαλό μου.
+ μου κρατάς το χέρι;
- όχι εγώ.
+ αρκετά ώμος!. να σε συνοδέψω ως τη σοφίτα .
- πάντα ήσουν κάλος οικοδεσπότης.

ΧροΝΙΑΡΕΣ μεΡεσ

2008-12-25T00:35:00.000-08:00

Στρομενο τραπεζι γιορτινο, με αδια πιατα και ποτιρια.
ανθροπους κενους στις καρεκλες
παραμονι χριστουγενον στολισα το μαυρο φερετρο που πλει στο σαλονι.
ξαπλοσα μεσα να κυμιθο για να πεθανω την καταθλιψη μου,
που τρεφετε από τη θια ουσια μου.
κανενας δεν θρυνει πλαι μου.
στο δεντρο κρεμασα κολιβα και πλαστικα κουταλακια.
κανεις δεν κυνιτε δεν μιλαει απλα υπαρχουν στο χωρο.
εξω χιονιζει ματεοδοξια,
και η ψιχολογια μου εχει αποκλιστι, στα χιροτερα διαμερισματα της
που είναι διπλα στα νεκροταφια.
αφισα το αυτι μου στο στασιδι τις εκλισιας,
να πλιροφοριθη τη γενιση και τι νεα επωχη

2008-12-16T14:31:00.000-08:00

2008-12-10T05:11:00.001-08:00

2008-11-14T19:17:00.000-08:00

---------------------------ΔΙΑΔΡΟΜΗ--------------------------------------

2008-11-06T06:45:00.000-08:00

Άσπρες διαγραμμίσεις.
δεξιά αριστερά διακεκομμένη γραμμή στη μέση.
γκρι πάτωμα από χαλίκια.
βήμα εμπρός και διαγώνια μπροστά μερικές φορές.
από πίσω ο δρακός με τα τέσσερα μάτια που γυρνάει χώρες χωριά.
μπροστά ένα άλογο πενταθέσιο.
με το παιδί να χαιρετάει τους πίσω.
έξω από τις γραμμές βροχή μέσα όχι.
πρίγκιπες τρέχουν να υπηρετήσουν τους δούλους τους.
βασίλισσες μπανιαρίζονται μαζί με τα γουρούνια.
όλες μαζί γυμνές.
καμαριέρες τρίβουν τα απόκρυφα τους.
δούλοι γυμνοί ξεπροβάλουν μέσα από τη βροχή.
κόρνα ξυπνάει το παιδί και ξαναχαιρετάει.
αντίθετα τρέχουν περπατούρες με μπαμπάδες στα καθισματάκια.
μητέρες έξω από το δρόμο χειροκροτούν με τα στήθη τους.
ξερογκαζιά ξυπνάει το παιδί και χαιρετάει.
βουνά και κάμπους που παίζουν κυνηγητό.
σταματάει το άλογο.
κατεβαίνει το παιδί και βγάζει το στομάχι του.

ΞΩΤΙΚΟ

2008-10-26T15:10:00.000-07:00

Να σε γνωρίσω δεν θα έχει νόημα. σε γνωρίζω καλά.
να σε δω δε θέλω. σε είδα σε όνειρα αλλόκοτα έκφυλα αμαρτωλά, και σε γνώρισα.
να σε ακουμπήσω θα μου κάνει κακό. το αποφεύγω,
ακούμπησες την ψυχή μου, είναι αρκετό.
μου μιλάς, νιώθω τη γη που γυρνάει τον ήλιο που Λάμπει.
μα σαν σωπάσεις σταματούν.
δεν σε έχω δει.
δεν σε έχω ακουμπήσει.
δεν σε γνωρίζω, μου λείπεις, παράλογο παρανοϊκό αληθινό.
μου λύπης. ικανοποιείς της ορμές μου καλύτερα από τον καθένα.
περνάμε ώρες μαζί. σε ζητάω εγώ, το κορμί μου, η ψυχή, η καρδία μου.
δεν ξέρω τι από όλα; όλα.
δεν σε έχω δει.
δεν σε έχω ακουμπήσει.
με έκανες να τελειώσω να γελάσω να δακρύσω να πονέσω.
σε ξέρω κάλα αλλά αυτό που γνωρίζω καλύτερα είναι πως δεν σε ξέρω.

cap ou pas cap

2008-10-24T08:37:00.000-07:00

ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ
ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ

η έμπνευση δεν υπάρχει πάντα

2008-10-22T13:46:00.001-07:00

Έμπνευση υπάρχει;
ποιος ξέρει;
είναι φίλη;
εχθρός;
Κάναμε παρέα καλή, με πρόδωσε και με άφησε μόνο στη μοναξιά μου.
Είναι σαν τα νιάτα, παρόμοια νομίζεις ότι θα τα έχεις για πάντα.
Και ξαφνικά τα χάνεις, σε αντίθεση με την έμπνευση που έρχεται σου κρατάει το χέρι. Και πριν σου το ζεστάνει στο αφήνει, και μένεις μόνος στο σκοτεινό δωμάτιο.
Τη βλέπεις να ανεβαίνει τη σκάλα ακούγοντας το θόρυβο από τα βήματα της.
Βλέπεις το φόρεμα της που σέρνετε στα σκαλοπάτια να τα σβήνει.
Και εσύ ανήμπορος αδύναμος να την κρατήσεις.
Μπορείς φυσικά να τη φωνάξεις, μόνο για εκτόνωση διότι εκείνη δεν σε ακούει.
Το ακουστικό της σύστημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ,
και έτσι πηγαίνει στα κουφά όπου τη βγάλει.
Μη μπορώντας να ακούσει τη της λες, αν την χρειάζεσαι.
Και ελπίζεις να ‘ρθει για να ζεστάνει το χέρι σου ξανά.

ΜΙΡΙΑΛΕΝΧ

2008-10-17T05:56:00.000-07:00

Μιά όιρι μάραλι πάραχι πορμόλ.
γούν μπο πρε λασέν ουνενεχί.
απόχρομε μινακριά γκούραν.
πιγράν γιουχάν κραζίν.

κούρμεντ γκαυρέλ κιουμέγι παραζίν.
βρασόζ μπούσκα ριμιάνη.
σέπρε παγαμπόντε μίκοντ μελάχ.
ζενζουζεί χι λαφανρέ σι χιο ναμάρ.

σο λιεμερενί τουσμούρ τακαράν ολιέναμαν.
ζερίχ ηουχαλί κοκιντιέ σανζάρ κοντερένη ζούν μι.
καριμεκίν βαμβακρεζεί λα σιντεζί.
ζουνζεζί να χυρεσίν πιρά.

ζιζενίφ νια μου μούν πούρατ ανιέρη.
ζιν φαραζιάν κούμαχ μπούχ κριάν.
μουριάμαν τσιριγκεζιά μια νυχτιθέ.
σουρσού να μουριτεί νιέμ.

___ΑΙΔΟΙΟ_

2008-10-16T14:04:00.000-07:00

Πορφυρά τα μαλλιά της. σαν φλόγες που καίν τους ώμους της.
η γραμμή των χειλιών της σαν κύματα ποταμού.
που παρασέρνουν τα πάντα στο πέρασμα τους.
και αβοήθητος γλιστράω στο πηγούνι της,
και χύνομε στο λαιμό της μαγεμένος απο τις γραμμές του κορμιού της.
που σαν τις αντικρύζεις ζαλίζεσαι,απο μία ζάλη διαφορετική,μεθυστική.
που σου προσφέρει ευφορία.
και το περπάτημα της αντιλόπιο αισθησιακό ιδιαίτερο.
σα να βλέππεις νύμφες να χορεύουν στα κλαδιά μιας αγριοσυκιάς.
και μόνο που αντικρύζεις τη μορφή της πάλεσε,
δονείσαι με ρίχτερ χαράς ελπίδας αγάπης έρωτα.
έρωτα αγνό παρθένο σαν τη μορφή της.
που σαν την αντικρύζεις καθρεφτης που σε τραβάει.
και σε ταξιδεύει σε άλλους κόσμους λατρεμένους.
με άρωμα της δικής της σάρκας.
που σαν το φορέσω θα πάρω τη μορφή της.

============ΦΤΕΡΑ============

2008-10-14T13:47:00.000-07:00

Κορμιά τυλιγμένα με πούπουλα και φτερά.
Με άυλη σάρκα, χωρίς σάρκα.
Χωρίς γενετήσιες ορμές πλάσματα αγένητα.
Ομορφιά που την περιβάλουν πούπουλα και φτερά.
Αρκεί μόνο που πετάνε για να τους μισώ.
Αρκεί που έχουνε φτερά.

11 οκτωβριου

2008-10-11T08:03:00.000-07:00

11 Οκτώβριου 1985. 10:30 γεννιέται στην υδρόγειο.
ούτε άνδρας είναι ούτε γυναίκα. θα αναζητήσει το φύλο του στα δεκαέξι του χρόνια.
το κλάμα θα ταράξει τη μητέρα του, που με τη σειρά της θα το ταΐσει μανδραγόρα.
και θα καθορίσει το φύλο του παιδιού της σύμφωνα με τα δικά της θέλω.
και όχι με τις δικές του ανάγκες.
στον έρωτα δεν θα υποστηρίζει το φύλο του.
ο έρωτας θα του Πονάει τον πρωκτό,
και χτυπώντας του τον προστάτη θα του προσφέρει ηδονή.
θα νιώθει διαφορετικός από όλους, μοναδικός.
μη γνωρίζοντας ομοίους του, μη γνωρίζοντας ότι υπάρχουν.
όταν αποφοιτήσει από το γυμνάσιο θα ανακαλύψει μια παράλληλη κοινωνία.
δεν θα νοιώθει μειονεκτικά πια, αλλά οι τύψεις διαπερνούν το χαρακτήρα του και το ισχυρό εγώ του.
θα έχει συντρόφια από ομοίους του που τον στηρίζουν.
νιώθει και πάλι μόνος όχι από φίλους από σύντροφο.
γιατρεύοντας τις πληγές του σε αμαρτωλά βράδια, σε εφήμερες σχέσεις.
στηριγμένες όχι σε αισθήματα αλλά σε ηδονή.

ΜΟΡΦΕΑΣ

2008-10-09T07:05:00.000-07:00

Ξαπλωμένος ημίγυμνος πάνω από το σεντόνι.
Το χέρι του Mορφέα χαιδεύει το κορμί μου.
Δεν αντιδρώ,συνεχίζει μέχρι να μπεί μέσα στο εσώρουχο μου.
Μα τώρα νοιώθω να υγραίνεται το αυτί μου, απο ενα βελούδινο άγγιγμα.
Ο Mορφέας έχει απλωθεί πάνω μου παραλύoντας με.
Η γλώσσα του προχωράει αργά, αισθησιακά στο σβέρκο μου.
Διασχίζει την πλάτη μου αφήνοντας αποτυπώματα πίσω της.
Και καταλήγει πίο χαμηλά από τη μέση μου.
Ολόκληρο το είναι μου πάλεται αναστατώνεται.
Προσπαθεί να διεισδύσει μέσα μου.
Μα δεν μπορώ να αντισταθώ και προφανώς δε θέλω.
Οπως κάθε βράδυ του παραδίνομαι.
Και ας ξέρω πώς θα σκοτωθεί, από τις πρώτες ηλιαχτίδες.
Μα όταν χαράξει, το φεγγάρι θα γιατρέψει τις πληγές του.
Οπως συνήθως. Και θα ξανάρθει να μου υγράνει το σεντόνι.
Εγώ θα του παραδοθώ χωρίς να αντισταθώ. Τι νόημα θα ¨χε.
Εξάλου το ζητάν το σώμα μου και η ψυχή, με όλη τους τη δύναμη.
Ζητάν την ηδονή το λάγνο του κορμί.
Και θα γίνω μητέρα γιά μία ακόμα φορά σε νέα παιδιά ατροφικά.
Που σαν ξημερώσει ούτε εγώ δε θα θυμάμαι.
Το μόνο που θα υπάρχει είναι η άσπρη κοιλίδα,
που διέσχισε το εσώρουχο μου και έπεσε στο σεντόνι.

ΒΡΟΧΗ

2008-10-05T15:43:00.000-07:00

Σταγόνες με νέκταρ και ύδωρ. Αναμιγμένες που κατεβαίνουν.
Με ανοιχτά στόματα έτοιμα να τις αφυδατώσουν,
που σαν τις γευτούν η γλώσσες τους θα μουδιασουν.
Σταγόνες με νέκταρ και ύδωρ. Που δίνουν ζωή που ανθίζουν τα άνθη,
και με τη σειρά τους προσφέρουν τροφή, προσφέρουν ζωή.
Σταγόνες με νέκταρ και ύδωρ. Που ξεδιψάνε χωράφια και ξεπλένουν πολιτείες.
Σταγόνες με νέκταρ και ύδωρ. Που μέσα τους κοιμάται ο Ποσειδώνας,
δίνοντας τες τη μορφή των ονείρων του.
Σταγόνες με νέκταρ και ύδωρ. Πολυταξιδεμένες σε πολίτειες και κάμπους.

Ο ΕΠΑΙΤΗΣ

2008-10-02T15:09:00.000-07:00

Ηταν τότε που φορούσα το χιόνι για μπουφάν,αλλά δεν κρύονα.
Κασκόλ μου ο βοριάς, παντελόνι μου η βροχή,
φαγητό μου το χαλάζι και τα ψίχουλα των περαστικών.
Το κρεβάτι μου μεταβαλόμενοκαθε νύχτα.
Σε νέο σπίτι σε νέα γειτνιά.
Παρέα με νέους φίλους, γάτες, ποντίκια και σαύρες.
Ενας φίλος με ρώτησε το ίδιο που με ρωτάς και εσύ.
Μα θα σου δώσω την ίδια απάντηση με τότε.
Μπορεί να αλλάζω ρούχα φίλους γειτονειές.
Μπορεί ο χειμώνας να με μαστιγώνει,
μα η ζωή την άνοιξη θα μου προσφερεί τις μυρωδιές των λουλουδιών.
Καινουριούς φίλους, και μια καινούρια μέρα κάθε πρωί.
Γιατί εγώ χαίρομαι τόν αέρα, το χιόνι,τον ήλιο.
Γιατί εγώ θα ζήσω. Οχι για μένα για εσάς.
Να σας θυμίζω ότι δεν εκτιμάτε

ΜΑΤΟΣΤΑΓΟΝΕΣ

2008-10-02T14:41:00.000-07:00

Στις όχθες του ποταμού, τα δάκρυα των ανθρώπων ερχόντουσαν ορμητικά.
Το ανθρώπινο φράγμα σταματούσε την ορμή τους.
Εγώ κοιτάζοντας να χύνετε το αίμα τους δεν μπορούσα να βοηθήσω.
Τα δάκρυα μου δεν βρισκόντουσαν εκεί σε αυτoν τoν πόταμο,
ούτε σε άλλων φυσικά.
Ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους.
Πoνανε , κλαίνε ,εκφράζουν τη λύπη τους με τέσσερις σταγόνες.
Ετσι απλά ,έτσι απλά; όχι.
Για μένα η βρύση των ματιών μου στέρεψε στα δυο μου χρόνια.
Και από τότε πνίγομαι στα εσωτερικά μου δάκρυα ,που είναι χειρότερα από το φράγμα. Γιατί η πίεση των δακρύων δεν πνίγει το κορμί μου αλλά την ψυχή μου.
Και πνίγοντας τη ταυτόχρονα την καίνε,
της προκαλούν εγκαύματα που ούτε ο χρόνος μπορεί να λησμονήσει.

2008-09-28T06:08:00.000-07:00

ΕΜΒΡΥΟ

2008-09-28T05:21:00.000-07:00

Η ψυχη μου κειτεται στο πατωμα σε εμβρυακη σταση.
Το σωμα μου αιωρειται, μεχρι να φτασει το ταβανι.
Το ακουμπαει, επιστρεφει με φορα.
Το σκοτεινο καμαρακι με τις αραχνες ειναι αδειο.
Οπως και το σωμα μου.
Οπως και η ψυχη μου.
Το κορμι μου πιαστηκε στον ιστο.
Δεν μπορει να γυρισει πια, παλευει.
Ματαια η κινηση ειναι στην ψυχη μου.

2008-09-28T04:13:00.000-07:00

----------------ΕΛΙΣΑΙΟΣ--------------------

2008-09-27T17:53:00.000-07:00

Μικρός τρίτο θρανίο, μπροστά από το Μιχάλη, διπλά από τον Ελισαίο,
πίσω από τη Σοφία.
ανοίγω το ανθολόγιο,
και το άρωμα διαπερνά τον πινάκα.
Φυτρώνουν ανεμώνες γύρο μου.
Τις παταει ο Μιχάλης,
την ώρα που ο Ελισαίος μου προσφέρει γαρίφαλα.
Τα αγκάθια τους διαπερνούν το στομάχι μου.
Την ώρα που χτυπαει το κουδούνι.
Όλα γίνονται ασπρόμαυρα.
Λιποθυμώ με κοιτάζουν οι συμμαθητές μου.
Την ώρα που ο Ελισαίος στάζει πάνω μου τη βροχή του.
Την ώρα που ρουφαω τους χυμούς του.
κάτι διογκώνετε μεγαλώνει,
που μου προσφέρει μια αίσθηση πρωτόγνωρη, όμορφη, αγνή.
Και συνάμα αμαρτωλή .
δεν ξέρω γιατι, αλλά το νιώθω.
Το δάκρυ μου ποτίζει τις ανεμώνες.
Ζωντανεύουν.
Αυτές με τη σειρά τους με ευχαριστούν.
Μεγαλώνουν,
Και μου προσφέρουν γύρι και νέκταρ.

Πολυχρωμμη σταχτη

2008-09-27T15:55:00.001-07:00

Ενα τσιγαρο η ζωη μου
μονο φλεφεται,
βγαζει καπνο,
σηματα
συννεφα.
Χωρις καπνο
μονο σταχτη,
ολα μοιαζουν
ασπρα,
μαυρα;
Σκιες.γιατι εχουν χρωμμα;
Μες σε κενο μυαλο
το χρωμμα τι ζηταει;
Να εμφανιστει στα ματια
να τρεξει στο δερμα
να σταξει,
ως το πηγουνι.
Να κυλησει πολυχρονο
και να ποτισει
βαθια στην ψυχη μου.
να παρει και αυτη χρωμμα,
λιγο.
Λιγο για να με θυμασαι.
Μες τη δικη μου σκοτοδεινη.

Και μενει σταχτη απο καμενες
μνημες.

Τραγουδοποιος εν κινησει.

ΕΡΓΟΧΕΙΡΟ

2008-09-27T15:36:00.000-07:00

Κορμί, ψύχη, συναίσθημα, μυαλό, αλυσοδεμένα.
Είναι στο ίδιο κουτί το ένα μέσα στο άλλο,
τόσο ιδία τόσο διαφορετικά
το μυαλό σέρνει το κορμί, το κορμί σέρνει την ψυχή,
η ψυχή σέρνει το συναίσθημα.
Φως, σκοτάδι, νερό, φωτιά, ενωμένα αδιάσπαστα,
καταστροφικά και όμως θαυματουργά.
Ραμμένα στο ίδιο εργόχειρο

ΑΔΙΑΦΟΡH ΑΜΕΤΟΧΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

2008-09-27T12:33:00.000-07:00

Εκεί ήταν ήθελε βοήθεια κανείς δεν πήγε, η δεν τον άκουσαν; Μέσα σε αυτή τη δίνη ποιος να ακούσει ποιος να βοηθήσει και γιατί .καθένας μόνος από επιλογή; Όχι; Ποιος ξέρει ,Τώρα τι ,Από πού γιατί. Εγώ τον άκουσα; Ναι πως μπορούσα να μην ακουσω,Τοτε γιατί δεν ακουσαν;Ειχε κοσμο;Ναι,Πολύ;Αρκετο.Γιατι δεν ήρθαν δε βοήθησαν. Και τώρα φωνάζει ακούει κανεις;Οχι;Μονο εγω;Γιατι,Πως που ποτε,Δεν αντέχω μοναξιά δεν ακούει κανείς ,Και να ακούει τι.Ολοι περπαταν βιαστικά αδιάφορα τρέχουν οδηγούν δε βλέπουν δε μιλούν γιατί ΑΝΤΙΟ.